De informatie over het HGC die ik heb gekregen en die ik opgezocht heb op de website was voor mij duidelijk genoeg.

Ik hoef geen details tot in de finesses. Er zijn al heel veel mensen mij voorgegaan. Het maakte mij wel nieuwsgierig naar hoe het in de praktijk werkt.

Op een maandagochtend…  De ontvangst is vriendelijk en de intake verloopt lekker ontspannen.

Behalve mijn COPD is er geen reden voor nader onderzoek, om de zuurstoftherapie te ondergaan.

De longarts had net de hielen gelicht, wat een week wachten betekende. Geen probleem. Ik was al heel verbaasd, dat ik binnen 10 dagen een intake kreeg.

De longarts gaf zijn fiat, om de zuurstoftank in te mogen. Ik zou de volgende dag al kunnen: ’s morgens om 08:15 uur…

Dat overviel me een beetje. Tegen die tijd begin ik pas wakker te worden, om om half negen m’n bed uit te rollen.

Afijn, dat wordt schakelen… Woensdagochtend half zeven, voor mij een onmenselijke tijd, de wekker, van bed af enz. Om half acht de deur uit naar de tramhalte.

Bij binnenkomst in het HGC word ik gelijk onder de hoede genomen door een begeleidster. Een zuurstofmasker passen en intussen wat instructies.

Dan als eerste de tank in. Ik word op een stoel gezet en het masker aangekoppeld. Onderwijl vertelt de begeleidster, wat er gaat gebeuren.

De andere cliënten/patiënten komen binnen, nemen plaats, de deuren sluiten en de sessie begint.

De begeleidster verliest mij geen moment uit het oog. Zorgzaam en zorgvuldig leidt zij mij door de sessie. Dat geeft mij een goed gevoel.

Na de sessie wordt er nog even nagegaan, hoe ik me voel. Niet uit nieuwsgierigheid, maar zorgzaam.

De volgende sessies gaan evenzo. Ik en ook anderen ontsnappen niet aan de aandacht van de begeleidster(s).

Op de wondpoli krijg ik ook de volle aandacht. Ook daar word ik zorgzaam, zorgvuldig behandeld en goed geïnstrueerd.

Al met al, ’t is dat ik niet voor mijn plezier op het HGC kwam, maar als het nodig is zal ik zonder aarzelen weer naar het HGC gaan.